شدن عبد است در تحت تجليّات اسماء الهيّه . تاسع : محو شدن اسم و رسم عبد است - بالمرّه - در تحت تجلّيات او - جلّ و علا - . عاشر : رجوع كردن عبد است به سوى عدم اصلى سابق خود ، نسبت به وجود دائمى ازلى ابدى حقّ تعالى ، و رؤيت وجود او - جلّ و علا - و بس ، دون غيره مطلقا . پس به سبب اظهار عظم شأن اين خلق جليل رفيع و شرافت اين صفت حميدهء حسنهء منيعه ، حضرت امام ص مىفرمايد : تواضع ، اصل هر شرف نفيس گرانمايه و مرتبهء رفيعه‌اى است ؛ زيرا كه شرافت و رفعت عبد در نزد خلق و خالق ، به كمال عبوديّت است و كمال در آن ، موقوف به تهذيب از صفت تكبّر و تزيين و تحليه به خلق تواضع است . پس كمال عبد و شرافت و رفعت او ، به اين خلق شريف رفيع است . و تواضع ، مفتاح ابواب عجز و فقر و فناست ؛ و از اين ابواب ، در مملكت عبوديّت - كه كمال و شرافت عبد در آن است - داخل توان گرديد . پس تواضع ، مفتاح ابواب شرافت و رفعت در مرتبهء عبوديّت و اصل در آن است . بعد مىفرمايد : هرگاه تواضع را زبانى بود كه بفهمند خلايق آن را ، بيان مىكرد حقايق مخفيّات عواقب عبد متواضع را ؛ زيرا كه حقّ - جلّ و علا - از براى عباد صالحين كاملين خود ، آنچه را در آخرت مهيّا فرموده ، نه چشمى ديده و نه گوشى شنيده و نه به قلب بشرى خطور كرده است ؛ چنان‌كه فرمود : « اعددت لعبادى الصّالحين ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر » « 35 » . پس علاوه بر آنكه حقيقت عواقب عباد در آخرت و رجوع الى اللّه تعالى ، مخفى است بر ايشان در دنيا به سبب رفعت و شرافت و بهاء و تجرّد آنها ،

--> ( 35 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 117 سطر 10 رجوع شود .